Ravenous Blog

Οι βολεμένοι και τα αδιέξοδα της χώρας

2008-07-04T01:30:00.002+03:00

του Στέφανου Μάνου από την Καθημερινή

Λίγες μέρες μετά τις τελευταίες εκλογές έγραψα για κάτι φίλους μου, ευκατάστατους, ώριμους (γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’40), που διαβάζουν –τουλάχιστον τους τίτλους των εφημερίδων– και πιστεύουν ότι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις. Το 2004, το 2000, το 1996 και όσο θυμούνται ψήφισαν Νέα Δημοκρατία. Είναι αρετή να μένεις σταθερός, να μην αλλάζεις. Ετσι λένε. Είναι συντηρητικοί. Δεν πιστεύουν (και ίσως ενδόμυχα δεν θέλουν) ότι μπορεί ν’ αλλάξει οτιδήποτε στην Ελλάδα. Εύκολα καταλήγουν στο απαισιόδοξο συμπέρασμα ότι: «τι τα θες, αυτή είναι η... Ελλάδα!».

Τα παιδιά τους σπούδασαν σε καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού. Η διάλυση της Παιδείας ευτυχώς δεν τους άγγιξε. Ψήφισαν Νέα Δημοκρατία, χωρίς να περιμένουν πολλά από αυτήν, σχεδόν τίποτε, και ελπίζουν, χωρίς και να το πολυπιστεύουν, ότι ο Καραμανλής θα γίνει καλύτερος, τώρα που... έμαθε. Οι ίδιοι πάντως δεν αλλάζουν, είναι σταθεροί στην επιλογή τους, ελπίζουν μόνο να αλλάξει λίγο η Νέα Δημοκρατία, τόσο ώστε να δικαιολογεί την ψήφο τους. Αλλά και αν δεν αλλάξει, πάλι αυτήν θα ψηφίσουν. Διότι, όπως λένε, τι άλλο μπορούν να κάνουν; Είναι, όπως είπαμε, συντηρητικοί.

Οι φίλοι μου αυτοί νομίζουν ότι η Ελλάδα δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια πλατφόρμα, μια γεωγραφική περιοχή, από την οποία μπορούν επωφελώς για τους ίδιους να ασκούν τις όποιες επικερδείς δραστηριότητές τους. Δεν αισθάνονται καμιά ιδιαίτερη ευθύνη για την Ελλάδα. Αντιθέτως πιστεύουν ότι η Ελλάδα τους χρωστάει. Τους χρωστάει κυρίως την προστασία των συνθηκών που επιτρέπουν τον πλουτισμό τους. Τους χρωστάει σταθερότητα. Επιστήμονες, ακαδημαϊκοί, επιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, οι άνθρωποι που θα έπρεπε να είναι η ηγεσία του τόπου, για ένα μόνο ενδιαφέρονται: Πώς δεν θ’ αλλάξει κάτι που ίσως θίξει τα προσωπικά τους συμφέροντα. Οπως ακριβώς οι αρχαίοι Ρωμαίοι της παρακμής όταν οι Οστρογότθοι ήταν έξω από την πόρτα τους.

Για κάθε έναν από αυτούς –ας τους πούμε βολεμένους– υπάρχουν δεκάδες άλλοι που θα ήθελαν να τα αλλάξουν όλα. Δεν έχουν κάτι να χάσουν! Οταν δεν έχεις κάτι, πώς θα το χάσεις; Θα ήθελαν όμως, είμαι σίγουρος, να νιώθουν υπερήφανοι για την πατρίδα τους.

Πώς όμως να κινητοποιήσεις αυτούς τους πολλούς, πώς να επικοινωνήσεις τις σκέψεις σου, να τους κερδίσεις; Δεν διαβάζουν εφημερίδες, παρακολουθούν τηλεόραση. Ελάχιστοι διαβάζουν. Η Ελλάδα έχει, με διαφορά, τους λιγότερους αναγνώστες εφημερίδων στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η επικοινωνία μαζί τους προϋποθέτει τη σύμπραξη, τη μεσολάβηση, τη διαστρέβλωση της τηλεόρασης. Αλλά η τηλεόραση ανήκει στην κατηγορία που δεν θέλει οποιαδήποτε αλλαγή. Βολεύτηκε η τηλεόραση στο σύγχρονο ελληνικό κράτος. Χωρίς κανόνες, χωρίς αρχές, χωρίς άδειες, με μαύρα λεφτά (με την άδεια της κυβέρνησης). Γιατί να θέλει να στηρίξει και να προβάλει οποιαδήποτε αλλαγή;

Αυτό, λοιπόν, είναι το πρόβλημα. Στο οικοδόμημα «Ελλάδα» εγκαταστάθηκαν στον επάνω όροφο οι βολεμένοι. Εσωστρεφείς, αδιάφοροι και απαθείς με όσα συμβαίνουν γύρω τους, με την προσοχή τους στραμμένη αποκλειστικά στον δικό τους μικρόκοσμο, χωρίς καμία ατομική και κοινωνική ευθύνη. Στους κάτω ορόφους και στα υπόγεια οι υπόλοιποι. Αμήχανοι, ανασφαλείς, βλέπουν τι γίνεται γύρω τους, αντιλαμβάνονται τα γενικότερα προβλήματα και περιμένουν. Περιμένουν να τους καθοδηγήσει κάποιος. Μάταια όμως, διότι καμιά τίμια και αληθινή φωνή δεν φθάνει σε αυτούς. Ολα τα μηνύματα πνίγονται στα παράθυρα της τηλεόρασης.

Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου εδώ

Οι επιστήμονες δεν βραβεύονται ποτέ στην Ελλάδα

2008-05-23T22:03:00.003+03:00

Στις ετήσιες βραβεύσεις τις οποίες απονέμει ο Πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας, δεν υπάρχει σχεδόν κανένας επιστήμονας. Το μόνο όνομα που κατάφερα να διακρίνω, είναι του πρώτου ελληνικής καταγωγής αστροναύτη Θεόδωρου Γιουρτσίχιν. Κανείς αναρωτιέται: μόνο οι αθλητές, οι ηθοποιοί και οι επιχειρηματίες προσφέρουν σε αυτή τη χώρα;

(ακολουθεί η σχετική είδηση από το in.gr):

Τιμητικές διακρίσεις σε έλληνες και ξένους επιφανείς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Σπουδαίες προσωπικότητες της τέχνης, του θεάτρου, του αθλητισμού και του ακαδημαϊκού κόσμου θα λάβουν τιμητικές διακρίσεις από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια τη Δευτέρα. Μεταξύ αυτών ο ηθοποιός Θανάσης Βέγγος, ο πρώην Γερουσιαστής των ΗΠΑ Πολ Σαρμπάνις και ο Ολλανδός οπερατέρ του Πολυτεχνείου.

Ειδικότερα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, θα απονείμει τη Δευτέρα τις παρακάτω τιμητικές διακρίσεις:

Τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος στον Πολ Σαρμπάνις , πρώην Γερουσιαστή ΗΠΑ.

Τον Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής στους:

-Δημήτριο Γλάρο, Ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

(...η συνέχεια εδώ)

Το σημερινό "Βάστα Ρόμελ"

2008-03-25T21:16:00.005+02:00

(του Ν.Ζ. Εφημερίδα Παρόν, 09 Μαρ 2008)

Υπάρχουν κάποιοι στην Ελλάδα που στοιχημάτιζαν και πολύ θα ήθελαν να ηττηθεί η Ελλάδα πλήρως στο Μακεδονικό, να πιεστεί συντριπτικά, να υποχωρήσει άτακτα, να διασυρθεί διεθνώς, να ταπεινωθεί διπλωματικά.

Να αναγνωρίσει πλήρως τον ψευτομακεδονικό αλυτρωτισμό των Σκοπίων, να θριαμβεύσουν οι ακραίοι εθνικιστές που κυβερνούν τη χώρα αυτή και ονειρεύονται τη «Μεγάλη Μακεδονία», που περιλαμβάνει μεγάλο μέρος του ελληνικού εθνικού χώρου…

Γιατί το επιθυμούν αυτό; Για να ηττηθούν οι… «έλληνες εθνικιστές»! Δηλαδή το 70-80% του ελληνικού λαού που επιμένει να απορρίπτει την αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα της Μακεδονίας. Για να μπορούν να πουν μετά όχι ότι θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τα χειρότερα, αλλά ότι εξαρχής δεν χρειαζόταν να αντιδράσουμε καθόλου.

X Υπάρχουν κάποιοι στην Ελλάδα που στοιχημάτιζαν και πολύ θα ήθελαν να ηττηθεί η Κύπρος, να θριαμβεύσουν τα τετελεσμένα της εισβολής, να αναγνωριστεί διεθνώς το ψευδοκράτος μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, να διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία.

Γιατί το επιθυμούν αυτό; Για να ηττηθούν οι «ελληνοκύπριοι εθνικιστές»! Δηλαδή αυτό το 76% του Κυπριακού Ελληνισμού που ψήφισε την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν το 2004. Για να μπορούν να πουν μετά, όχι ότι θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει τα χειρότερα, αν είχαμε αποδεχθεί το Σχέδιο Ανάν. Αλλά ότι δεν έπρεπε να αντιδράσουμε καθόλου, αφού έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε τα χειρότερα. Γιατί το Σχέδιο Ανάν διέλυε, εξαρχής, την Κυπριακή Δημοκρατία…

XΥπάρχουν κάποιοι στην Ελλάδα που ποθούν διακαώς να κερδίσει ο ξέφρενος αλυτρωτισμός των Σκοπίων και να νομιμοποιηθούν τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής. Δεν τους νοιάζει αν καταφέρουν λαμπρή νίκη οι σκοπιανοί εθνικιστές και οι τούρκοι στρατοκράτες, φτάνει να ηττηθούν οι έλληνες και οι ελληνοκύπριοι «εθνικιστές». Δηλαδή η μεγάλη πλειονότητα του Ελληνισμού, η Ελλάδα που αντιστέκεται…

Υπάρχουν κάποιοι που κατεβάζουν τον κόσμο στους δρόμους για να καταδικάσουν την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ ή την πιθανολογούμενη επέμβαση στο Ιράν, αλλά δεν θέλουν καμία απολύτως αντίδραση για την αμερικανική πολιτική στο Σκοπιανό ή στην Κύπρο.

Είναι αυτοί ακριβώς που προεξοφλούσαν ότι οι Αμερικανοβρετανοί θα μας «συνέτριβαν» αν δεν υπερψηφιζόταν το Σχέδιο Ανάν. Και δεν τους βγήκε…

Είναι οι ίδιοι ακριβώς που προεξοφλούσαν ότι το ΝΑΤΟ θα μας ασκούσε «ασφυκτικές πιέσεις» αν ασκούσαμε βέτο στην ένταξη της FYROM. Και πάλι διαψεύστηκαν πανηγυρικά…

Καταγγέλλουν τα σχέδια των ΗΠΑ παντού στον κόσμο -όσο πιο μακριά μας τόσο καλύτερα- αλλά σε οτιδήποτε έχει σχέση με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, υποστηρίζουν την πλήρη ευθυγράμμιση «προς τας υποδείξεις» των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ! Τέτοιοι «αντιιμπεριαλιστές»…

Εύχονται την αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής παντού στον κόσμο, αλλά την πλήρη επιτυχία της στην Ελλάδα! Χειροκροτούν κάθε αντίσταση προς τη δυτική πολιτική παντού στον κόσμο, αλλά κατακεραυνώνουν ως «μιαρό εθνικισμό» την παραμικρή διάθεση αντίστασης του ελληνικού λαού.

Θέλουν τον Έλληνα να «σηκωθεί από τον καναπέ του», αλλά προς Θεού, όχι για το Μακεδονικό, όχι για το Σχέδιο Ανάν, αλλά για τον… γάμο των ομοφυλοφίλων, για την προστασία της φώκιας και για τα δάση του Αμαζονίου.

Έχουν κατασκευάσει μια ατζέντα διεθνώς περιφερομένων ψευδο-αιτημάτων, με τα οποία προσπαθούν να υποκαταστήσουν τις αληθινές αγωνίες κάθε λαού.

Για όλα όσα δεν αφορούν άμεσα τον ελληνικό λαό, δεν τον ενδιαφέρουν ιδιαίτερα, δεν τον ενώνουν, δεν εξαρτώνται από τον ίδιο - για όλα αυτά ζητούν να «αφυπνιστεί». Αλλά αν τολμήσει να ξεσηκωθεί για όσα αληθινά τον αφορούν και τον νοιάζουν, τον καταγγέλλουν ως «εθνικιστή», «αντιδραστικό», «μισαλλόδοξο» και «σκοταδιστή».

Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου εδώ.

Γιατί θα πάω στην παρέλαση

2008-03-24T23:52:00.005+02:00

(Φωτογραφία και κείμενο από το blog Κόκκινη Πατρίδα)

Από τον σύντροφο Δημήτρη

Πριν προλάβει ο οποιοσδήποτε καλόβουλος ή κακόβουλος αναγνώστης τού πολύ ενδιαφέροντα Ιστοτόπου σας να με κατηγορήσει ως «εθνικιστή», «στρατόκαυλο» και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, να δηλώσω ότι ήμουν ο πρώτος, πριν από χρόνια, που χαρακτήριζε μ’ αυτούς τους χαρακτηρισμούς οποιονδήποτε φίλο, γνωστό ή συγγενή συμμετείχε κατά οποιονδήποτε τρόπο (είτε ως θεατής είτε ως παρελαύνων) σε αυτές τις «εθνικιστικές φιέστες», όπως συνήθιζα να αποκαλώ τις μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις.

Όχι, δεν διακατεχόμουν τόσο από το σύνδρομο της «εθνοφοβίας» (και πολύ περισσότερου του εθνομηδενισμού) που χαρακτηρίζει ένα cosmopolitan κομμάτι της συνασπισμένης «αριστεράς». Ήμουν απλά ένας κλασικός ανένταχτος αριστερός της γενιάς μου, που συνήθιζε να αναπαράγει όλα εκείνα τα «αντιεθνικιστικά» και «αντιμιλιταριστικά» στερεότυπα, που έβγαζε φλύκταινες κι αυτός, με τη θέα μαθητών, ομοιόμορφα ντυμένων, να ακολουθούν ένα σταθερό βηματισμό, υπό τους ήχους της σφυρίχτρας της κακιασμένης γυμνάστριας (που αν δεν συμμετείχες στην παρέλαση σού έμπηγε μια κουλούρα να! (με το συμπάθιο) στον έλεγχο του σχολείου).

Πρέπει μάλιστα να ομολογήσω ότι δεν τα πήγαινα και τόσο καλά με όλους τους γυμναστές από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο, με τους οποίους ερχόμουν σε κόντρα για τη συμμετοχή μου ή όχι στην παρέλαση. Γιατί μπορεί να ήμουν άσσος στη μπάλα, αλλά στην παρέλαση… δεν το «πήγαινα» το «άθλημα»!

Τα χρόνια πέρασαν, και από το 1994, που αποφοίτησα, άλλαξαν πολλά πράγματα. Μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια είδα ιδέες να ανατρέπονται, συντρόφους να ξεπουλιούνται, όνειρα να κατεδαφίζονται. Τέως «αριστερούληδες» που θαύμαζα «για το επαναστατικό και αγωνιστικό τους ήθος» είδα να ξεφτιλίζουν με τις πράξεις τους όλα όσα διακήρυτταν ότι υποστηρίζουν, να ξεπέφτουν και να γίνονται οι πιο σκληροί στυλοβάτες του Συστήματος.

Όλοι αυτοί οι υπερ-«επαναστάτες» της δεκαετίας του ’80 και του ’90, έγιναν μέσα σε ελάχιστα χρόνια συμβιβασμένοι αστοί, προδότες της ιδεολογίας τους, φασίστες και αντιδραστικοί στην καθημερινή τους συμπεριφορά προς τους γύρω τους, αλλά κάργα «αριστεροί» και «προοδευτικοί» προς τα έξω, για το «φαίνεσθαι».

Φυσικά, όλοι αυτοί οι πρώην σύντροφοι και συναγωνιστές, οι νυν βολεμένοι και πρόθυμοι σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας (άλλωστε και οι ίδιοι αφεντικά έγιναν, οπότε… «κόρακος κοράκου…»), μεταβλήθηκαν ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, μα ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, σε εθνομηδενιστές. Μίλα τους για ελληνική ιστορία, γλώσσα, έθνος και πολιτισμό (τα οποία πάντα πίστευα, αλλά χωρίς τις ερμηνείες που τους δίνουν οι εθνικιστές) και σε βγάλαν «φασίστα», «χουντικό» και «ακροδεξιό»!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

Ελ λίδερ μάξιμο νουέβο

2008-03-15T01:32:00.005+02:00

(Φωτ. Ελεύθερος Τύπος)

Όχι, δεν αναφέρομαι στον Ραούλ Κάστρο ο οποίος διορίσθηκε με συνοπτικές "δημοκρατικές" διαδικασίες ως ο νέος μέγιστος ηγέτης της Κούβας. Αναφέρομαι στον Ραούλ...Τσίπρα ο οποίος εξελέγη πριν λίγο καιρό στη θέση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Συμπαθής ξεσυμπαθής ο Αλέκος Αλαβάνος, οφείλει να του αναγνωρίσει κανείς ότι ξέρει να παίζει καλά στη σκακιέρα της πολιτικής: πήρε το Συνασπισμό από το χείλος της ανυπαρξίας και με ακραίο και σθεναρά αντιδραστικό λόγο, υπερκάλυψε τη χαλαρή αντιπολίτευση του Γιώργου Παπανδρέου, έγινε ο ίδιος η ουσιαστική αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας και αυτόματως περισυνέλλεξε κάποιο ποσοστό ανθρώπων που απογοητευμένοι από το ΠΑΣΟΚ, έριξαν την "ψήφο διαμαρτυρίας" τους υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Και πάνω στην ορμή που απέκτησε ο Συνασπισμός, είτε μέσω ψήφων διαμαρτυρίας ή όχι, ο κ. Αλαβάνος ως ένας έξυπνος σκακιστής κάνει την "κίνηση ματ" και αποχωρεί εν όσω είναι στην κορυφή, δίνοντας (ουσιαστικά) το δαχτυλίδι της προεδρίας του ΣΥΡΙΖΑ στον 30άρη Αλέξη Τσίπρα, δημιουργώντας μια ακόμα νέα δυναμική πάνω στη δυναμική. Σαν να βρέθηκες δηλαδή ξαφνικά στον κατήφορο και ενώ έχεις αρχίσει να τσουλάς, έρχεται κάποιος από πίσω και σου δίνει ακόμα ένα σπρώξιμο. Ο καλός και σοφός Ισαάκ Νεύτωνας έχει προβλέψει το αποτέλεσμα, ότι τελικά θα κινηθείς πιο γρήγορα και θα φτάσεις πιο μακριά: σχεδόν 20% τείνει να πιάσει στις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ με τον νέο "λίδερ μάξιμο". Τι σημαίνει αυτό άραγε; Ένας νέος Καραμανλής ή Παπανδρέου γεννιέται; Η' μήπως ένας νέος Δημήτρης Αβραμόπουλος;

Ποιός ακριβώς είναι ο κ. Τσίπρας και γιατί "εισπράττει" αυτή τη στιγμή; Σύμφωνα με το βιογραφικό του γεννήθηκε το 1974 (είναι δηλαδή ένα χρόνο μεγαλύτερός μου) έχει τελειώσει τη σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου "με μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολεοδομία και Χωροταξία". Με αυτό το τελευταίο δεν ξέρω ακριβώς τι εννοεί, διότι οι του Πολυτεχνείου ισχυρίζονται ότι λαμβάνουν "master" όταν τελειώνουν τις 5ετείς σπουδές τους. "Εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός στον κατασκευαστικό κλάδο": δεν έχω καταφέρει να βρω περισσότερες πληροφορίες επ αυτού, δηλαδή πού ακριβώς εργάζεται και πόσα χρόνια έχει δουλέψει.

Έχει κάνει τις εξής "μελέτες για την πόλη":

«Τα ρέματα του λεκανοπεδίου και ο ρόλος τους στην οργάνωση του αστικού χώρου»

«Εναλλακτικές παρεμβάσεις στις περιοχές εκβολής του Κηφισού και του Ιλισού με γνώμονα την ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος και την αντιπλημμυρική προστασία»

«Η νέα σημασία του τοπικού, ο ρόλος της πόλης και οι πολλαπλές γεωγραφίες στην εποχή της παγκοσμιοποίησης»

Δεν υπάρχει κάτι άλλο γι'αυτές τις μελέτες όσον αφορά το τι ακριβώς είναι, πότε έγιναν και με ποιόν, και αν είναι στα πλαίσια του πτυχίου, του μεταπτυχιακού ή της μετέπειτα εργασίας του. Σε κάθε περίπτωση, παίρνουμε μια ιδέα για το επίπεδο γνώσεων και σπουδών του.

Στο υπόλοιπο ~70% του βιογραφικού του, απαριθμούνται οι πολλές "κοινωνικές και πολιτικές του δράσεις", όπως ότι ήταν μέλος του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ από τα 21 του χρόνια, την άνοδό του εντός του Συνασπισμού, κτλ.

Ένα ερώτημα λοιπόν που μπορεί να θέσει κανείς, είναι "τι κάνει έναν καλό ηγέτη"; Σίγουρα ένα καλό επίπεδο μόρφωσης και ένα εξίσου καλό επίπεδο εμπειρίας είναι πλέον αναγκαία. Τουλάχιστον αυτό απαιτεί η σημερινή "δύσκολη" εποχή. Ειδάλλως, είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να έχει καθαρές και αποκρυσταλλωμένες απόψεις για τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει.

Ποιές είναι οι απόψεις του κ. Τσίπρα; Πριν γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν υπεύθυνος για θέματα Παιδείας στο ίδιο κόμμα, πράγμα που σημαίνει ότι τουλάχιστον μέρος του τι πρεσβεύει το είδαμε κατά τη διάρκεια των αντιδράσεων και κινητοποιήσεων του νομοσχεδίου "Γιαννάκου". Δηλαδή: πλήρης αντίθεση σε οποιαδήποτε αλλαγή, στήριξη σε πορείες και διαδηλώσεις, και σιωπηρή υποστήριξη (ή αν θέλετε, χαλαρή αντίθεση) στην "ζημιογόνο" πλευρά των διαδηλώσεων. Αυτό δεν σημαίνει ότι και η άλλη πλευρά είναι "άγια", αλλά κανείς αν θέλει να είναι σωστός, οφείλει να καταδικάζει με σθένος όλα τα άσχημα φαινόμενα, από όπου και αν προέρχονται, όχι μόνο από αυτούς που δεν υποστηρίζουμε.

Βέβαια, δεν ισχυρίζεται κανείς ότι το νομοσχέδιο Γιαννάκου δεν είχε αρκετά προβλήματα και ίσως ήταν αρκετά "άτολμο" ως προς τις αλλαγές του. Σε αυτό δεν νομίζω ότι τίθεται κάποια αμφιβολία, ειδικά αν διαβάσει κανείς απόψεις κορυφαίων και μη Πανεπιστημιακών μας. Αντί λοιπόν κάποιος να υποδείξει τα θετικά και να καταλογίσει τα αρνητικά προτείνοντας τρόπους βελτίωσης, είδαμε μια καθολική αντίδραση, έναν κάθετο αρνητισμό σε όλο το νομοσχέδιο, λες και το έφτιαξαν μικρά διαβολάκια που θέλουν το κακό της ανθρωπότητας και δη των Ελλήνων φοιτητών. Είδαμε σοβαρές, λογικές και εφαρμόσιμες αντιπροτάσεις; Προσωπικά δεν είδα. Είδα προτάσεις που δεν εφαρμόζονται πουθενά στον κόσμο. Δεν λέω ότι σώνει και καλά ότι όλοι οι ξένοι έχουν δίκιο, άρα πρέπει να τους αντιγράψουμε. Αλλά αρκετά δεν έχει παίξει η Παιδεία μας το ρόλο του πειραματόζωου; Από πρακτικής ουσίας, το μόνο που είδα τελικά ήταν ένα πολιτικό παιχνίδι με σκοπό να πάρουμε τους φοιτητές με το μέρος μας με σκοπό να επανεκλεγούμε με μεγαλύτερο ποσοστό.

Πέραν τούτου, εκτός από το συνδικαλιστικό του βιογραφικό, δεν γνωρίζουμε περισσότερα για τον άνθρωπο. Τι έχει μέσα στο μυαλό του, πώς θέλει να λύσει τα προβλήματα, ποιες είναι οι απόψεις του για σωρεία ζητημάτων. Προς το παρόν φαίνεται απλά να ακολουθεί την ασφαλή πεπατημένη του κηδεμόνα του. Και καλά κάνει, αφού η πεπατημένη αυτή έφερε ψήφους στο Συνασπισμό. Ο κόσμος όμως (η πλειοψηφία τουλάχιστον) δεν θέλει απλά έναν πιο εμφανίσιμο Αλαβάνο να του χαϊδεύει τα αυτιά. Αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να κληθεί να δώσει το δικό του στίγμα με τις δικές του απόψεις. Προς το παρόν έγινε αρχηγός απλά επειδή είναι νέος, και επειδή επιβραβεύθηκε ο συνδικαλισμός του και απολαμβάνει ποσοστά δημοτικότητας που απολάμβανε και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος όταν είχε ιδρύσει το ΚΕΠ. Αυτά μπορεί να είναι αρκετά για να αποτελείς πρόεδρος ενός μικρού αριστερού κόμματος, όμως χρειάζονται πολύ περισσότερα πράγματα για να διαδραματίσεις ουσιαστικό ρόλο στα τεκταινόμενα μιας χώρας.

Αυτό που λείπει από την πλειοψηφία των σημερινών γηραιών πολιτικών μας είναι ο ρεαλισμός στην αντιμετώπιση των προβλημάτων λόγω της αγκύλωσης σε ιδεολογίες προπερασμένων δεκαετιών και αιώνων. Λείπει το "πρακτικό" του θέματος, λείπει το "αποτέλεσμα". Τα προβλήματα δεν καταλαβαίνουν αν αυτός που τα λύνει αυτοαποκαλείται "δεξιός", "κεντρώος" ή "αριστερός". Θα περίμενε κανείς αυτό να το έχει αντιληφθεί ένας νέος 30άρης πολιτικός περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον και να ηγηθεί μιας τέτοιας πολιτικής και μιας τέτοιας γενικότερης αντίληψης. Προς το παρόν δεν έχει δείξει κάτι τέτοιο ο κ. Τσίπρας. Μιλάει ακόμα για καπιταλισμούς, για νεοφιλελευθερισμούς, και διάφορα άλλα τέτοια πράγματα. Σίγουρα διανύει "περίοδο χάριτος", αλλά σύμφωνα με το παρελθόν του και το ελάχιστο παρόν του ως Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, δεν φαίνεται να δείχνει τέτοια δείγματα. Μακάρι να ωριμάσει ο πολιτικός του λόγος και να μας διαψεύσει, διότι όταν θα περάσει ο "Αβραμοπούλειος" ενθουσιασμός του 18%, δεν θα αρκούν πλέον οι φωτογραφίσεις μπροστά σε γκράφιτι και οι αναφορές στο Internet και bloggers για να κρατήσουν ψηλά τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.

Γέφυρα

2008-03-12T08:49:00.005+02:00

Χωρίς λόγια, από το ένα εκ των δύο κορυφαίων ελληνικών electronica group, ΜΙΚΡΟ (οι άλλοι είναι οι Στέρεο Νόβα).

Τέλος το δημόσιο ξύσιμο

2008-03-05T22:46:00.004+02:00

Κωνσταντίνα Ζορμπά, cosmo.gr

Τέλος στο... ξύσιμο δημοσίως και δη σε σημεία που θεωρούνται απόκρυφα, έβαλαν τα Εφετεία της Ιταλίας. Και όχι μόνον ανακοίνωσαν την απόφαση, αλλά τη συνοδεύουν και με πρόστιμο 200 ευρώ.

Το νέο μέτρο, που ξεκίνησε από τη γειτονική Ιταλία, αφορά κυρίως στον ανδρικό πληθυσμό. Από τώρα και στο εξής απαγορεύεται ρητώς και κατηγορηματικώς να ξύνονται δημοσίως και ιδίως στα σημεία κάτω από την κοιλιά και μέχρι τα γόνατα. Ο νόμος προβλέπει ότι ακόμη και εάν έχουν φαγούρα, δεν επιτρέπεται να την καταπολεμήσουν, παρά μόνον σε ιδιωτικό χώρο, αφού το αντίθετο αποτελεί "πράξη που αντιτίθεται στη δημόσια ευπρέπεια και σεμνότητα".

Το... θέαμα συναντάται συχνά στους δρόμους της Ιταλίας και όχι μόνον. Μάλιστα, είναι τόσο συχνό, που οι Ιταλοί όχι μόνον το εφαρμόζουν ανά τακτά διαστήματα, αλλά το θεωρούν και δείγμα καλής τύχης. Κάτι δηλαδή ανάλογο του "χτύπα ξύλο", που ακούμε σε άλλες χώρες.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο εδώ.

Η ηρωΐδα της παραμεθορίου

2008-02-19T21:04:00.004+02:00

Βρήκαν τη δασκάλα τους

του Παναγιώτη Δούμα

Την περασμένη Πέμπτη, στις 3 τα ξημερώματα, μουσουλμάνος κάτοικος του πομακικού χωριού Μεγάλο Δέρειο του Έβρου, αφού προπηλάκισε και απείλησε την δασκάλα και υποδιευθύντρια του σχολείου του χωριού, κ. Χαρά Νικοπούλου, την χτύπησε προκαλώντας της κάταγμα στο χέρι. Δεν είναι η πρώτη φορά που το όνομα της απασχολεί την επικαιρότητα - όσο φυσικά η «πολιτική ορθότητα» το επιτρέπει. Η Χαρά Νικοπούλου, κόρη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, αντί να ξημεροβραδιάζεται έξω από Υπουργεία και γραφεία βουλευτών ή και να χρησιμοποιήσει ως βύσμα τον μπαμπά της για μία θέση στο σχολείο κάποιας πόλης, επέλεξε να ασκήσει το επάγγελμα της δασκάλας στο Μεγάλο Δέρειο, ένα ορεινό Πομακοχώρι στον Βόρειο Έβρο. Πήρε μάλιστα και τον άνδρα της μαζί και εγκαταστάθηκαν στο χωριό, μεταφέροντας εκεί και τα εκλογικά τους δικαιώματα, ώστε να βρίσκεται κοντά στο μαθητικό της ποίμνιο απερίσπαστα για όλον τον χρόνο.

View Larger Map
«Και εγώ και ο σύζυγός μου είμαστε δημότες του Δήμου Ορφέα. Θέλουμε να κάνουμε πράξη την ιδέα της αποκέντρωσης, μας αρέσει η φύση και γι’ αυτό ανεβήκαμε στο χωριό πριν από 3,5 χρόνια», εξομολογείται στην θρακιώτικη εφημερίδα «Χρόνος» και την αρχισυντάκτριά της, κ. Μελαχροινή Μαρτίδου. Η αφοσίωσή της στην δουλειά της, «δίνει την ψυχή της για τα παιδιά, για τους μαθητές και για το χωριό και είναι χειμώνα και καλοκαίρι στο χωριό για να προσφέρω το έργο μου» όπως λέει, ενόχλησε ιδιαιτέρως τον κύκλο επιρροής του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, ο οποίος εκτείνεται μέχρι και την μεθόριο του Έβρου, περιοχής που μέχρι πριν κάποια χρόνια παρέμενε ανέγγιχτη από τέτοιες δραστηριότητες. Έτσι, στις 20 Νοεμβρίου του περασμένου έτους, η Χαρά Νικοπούλου έβρισκε για τρίτη ήδη φορά μπροστά στην πόρτα της απειλητικό σημείωμα για την ζωή της, χωρίς αυτό όμως να την πτοήσει.

Ως αιτία κρίνεται το γεγονός ότι η δασκάλα, πέραν της διδακτικής της δραστηριότητος στο σχολείο, όπου παρότρυνε παρέδιδε δωρεάν μαθήματα ελληνικής στα παιδιά των Πομάκων, έκανε σεμινάρια στις μητέρες τους, ενώ δημιούργησε και χορωδία κάνοντας ό,τι δεν έκαναν τόσοι δάσκαλοι επί χρόνια σε μουσουλμάνους μαθητές. Κι όλα αυτά σ’ ένα χωριό, στο οποίο ζουν μόνον 7 χριστιανοί ανάμεσα σε εκατοντάδες μουσουλμάνους. Οι λιγοστοί υπηρέτες των σχεδίων της Άγκυρας, δεν αρκέστηκαν φυσικά μόνον στις απειλές. Θορυβημένοι από την απήχηση και την δημοφιλία της οποίας η κ. Νικοπούλου έχαιρε στο χωριό, άρχισαν να στέλνουν υπομνήματα στον προϊστάμενο μειονοτικής εκπαίδευσης ότι ξεφεύγει από τα καθήκοντά της, ενώ ξεκίνησαν ένα μπαράζ συκοφαντιών εις βάρος της, χωρίς, ωστόσο, κάποιο αποτέλεσμα. Προς τιμήν του, ο προϊστάμενος μειονοτικής εκπαίδευσης Κωνσταντίνος Τζιώτζος είχε εκφράσει εξ αρχής την υποστήριξή του στη δασκάλα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

Μπούρδας προοίμιον...δυστυχώς....

2008-02-19T05:13:00.005+02:00

Δοκιμάσαν να φτιάξουν ταινία - sequel της σειράς το 1991. Απέτυχαν. Δοκίμασαν να συνεχίσουν τη σειρά το 1997. Απέτυχαν. Κάνουν μια τρίτη δοκιμή τώρα (αυτόν τον "Φέμπιουαρι") φτιάχνοντας ένα backdoor pilot episode. Κρίνοντας από τα trailers, φαίνεται ότι θα οδεύσουν και σε τρίτη αποτυχία. Κρίμα την αναμονή τόσο καιρό....:

Ένας Κ.I.Τ.Τ. arrogant, με φωνή που θυμίζει τον "κακό" K.A.R.R., ένα αυτοκίνητο που μόνο στο χρώμα θυμίζει τον παλιό ΚΙΤΤ (ας είναι καλά η Ford που έδωσε "γη και ύδωρ" για να χρησιμοποιήσουν οι παραγωγοί το δικό της αυτοκίνητο, και μαζί να κάνει και μια μεγάλη διαφήμιση στη νέα της Ford Mustang). Πότε θα καταλάβουν ότι για να την αγαπήσει ο κόσμος πρέπει τα πράγματα να μοιάζουν αρκετά με τη σειρά όπως αυτή αγαπήθηκε παλιά; O David Hasselhoff έχει μικρή παρουσία στην ταινία, και όταν ξεκίνησε να γυρίζεται η ταινία και έγινε γνωστό ότι θα συμμετείχε και εκείνος, ο κόσμος είχε ενθουσιαστεί. Τώρα αν δει κανείς το site του, γράφει απλά ότι "είμαι ενθουσιασμένος που γυρίζει ο Ιππότης της Ασφάλτου στην τηλεόραση". Τίποτα περισσότερο.

Ας θυμηθούμε λίγο πώς πρέπει να είναι τα πράγματα: ;)

Προωθήστε το για να σώσετε μια ζωή

2008-02-11T21:04:00.000+02:00

Γεια.
Με λένε Κόννυ και πάσχω από ενοχές επειδή δεν έχω στείλει 50 δισεκατομμύρια γαμημένα e-mail-αλυσίδα τα οποία έλαβα από ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν ότι, αν συνεχίσεις την αλυσίδα, ένα κακόμοιρο 6χρονο στην Καστανομαγούλα, που έχει ένα βυζί στο κούτελό του και ένα αυτί στον κώλο του, θα μαζέψει λεφτά για να μπορέσει να χέσει!

Ειλικρινά πιστεύετε ότι ο Bill Gates θα δώσει σ'εσάς, και σε όποιον στείλετε το e-mail του, $1000;
Πόσο βλάκες είστε;
'Αααααααααα, κοιτάξτε! Αν κάνω scroll down σε αυτή τη σελίδα και κάνω μια ευχή, θα πάω στο κρεβάτι με όλα τα μουνιά του περιοδικού!'
Τι μαλακίες!
Ή ακόμα, μπορεί τα διαβολικά ξωτικά των e-mail/αλυσίδων να έρθουν στο σπίτι μου και να με πηδήξουν στον ύπνο μου επειδή δεν συνέχισα μία αλυσίδα που ξεκίνησε ο Απόστολος Πέτρος το 5 μ.Χ. και την έφεραν στην Ελλάδα νάνοι προσκυνητές με το Έλλη!

Χέσ'τους! Δείξε λίγη ευφυΐα, γράψε στ'αρχίδια σου τη Γερμανίδα ναζίστρια δικηγόρο με οικολογικές ανησυχίες, που νομίζει ότι ξέρει όλα, και σκέψου σε τι συνεισφέρεις με το να στέλνεις τέτοια e-mail. Το πιο πιθανό να γίνεις αντιπαθής.
Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Αν λάβεις ένα e-mail/αλυσίδα, το οποίο απειλεί ότι δεν θα κάνεις σεχ ή δεν θα έχεις τύχη για την υπόλοιπη ζωή σου, άστο και σβήσε το. Αν έχει πλάκα, στείλε το.
Α και βάλε τα ονόματα των παραληπτών στο "BCC", μην κάνεις τη χάρη στους spammers και φαίνονται τα emails μας.

Μην τη σπας στον κόσμο με το να τους κάνεις να νιώθουν ένοχοι επειδή ένας λεπρός στη Μποτσουάνα, που δεν έχει δόντια και είναι δεμένος σε έναν πεθαμένο ελέφαντα εδώ και 27 χρόνια, έχει σαν μόνη του λύτρωση τα 5 σεντς που θα λάβει αν εσύ στείλεις αυτό το e-mail!

Α, παρεμπιπτόντως, προς όλους εσάς τους χαζούς εκεί έξω: ΚΑΜΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ ΤΑ E-MAIL ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΤΗΣ. ΟΧΙ, ΟΥΤΕ Η MICROSOFT!! Τώρα, στείλε αυτό το e-mail σε όλους τους γνωστούς σου. Διαφορετικά, αύριο το πρωί το βρακί σου θα έχει γίνει σαρκοφάγο και θα φάει τα γεννητικά σου όργανα!!

Με αγάπη,
Ένας Συστηματάς..

Εβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη...

2008-02-11T02:46:00.000+02:00

Και καθώς τον κοίταζα σκεφτόμουνα...

Το εκλογικό σύστημα των αντιπροσώπων στις ΗΠΑ

2008-02-07T22:38:00.000+02:00

Το ακόλουθο video εξηγεί ορισμένα πράγματα για τον ιδιαίτερα περίπλοκο τρόπο με τον οποίο καθορίζουν Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι τον τελικό τους υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ.

Η απίθανη σπατάλη χρημάτων για τη θέση του 'Πλανητάρχη"

2008-02-06T17:08:00.000+02:00

Η Αμερική αυτές τις μέρες ζει στον πυρετό των προκριματικών εκλογών για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών υποψηφίων στη μεγάλη αναμέτρηση του Νοεμβρίου του 2008 για την εκλογή νέου Προέδρου. Χθες το βράδυ ήταν το αποκορύφωμα, η λεγόμενη "Σούπερ Τρίτη", όπου σχεδόν οι μισές πολιτείες των ΗΠΑ (22 τον αριθμό) ψήφισαν για να προωθήσουν τον εκπρόσωπο της επιλογής τους. Ορισμένοι ανεβάσαν βίντεο στο Youtube για να δείξουν πόσο χαρούμενοι ήταν που πήγαν να ψηφίσουν (για φανταστείτε κάτι αντίστοιχο να γινόταν στην Ελλάδα). Πέρα όμως από ορισμένα ακίνδυνα "γραφικά" περιστατικά, υπάρχει και ένα το οποίο δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, το συνολικό ποσό που αναμένεται να σπαταληθεί για διαφημιστικές καμπάνιες των υποψηφίων κυμαίνεται από 1 έως 3 δισεκατομύρια δολλάρια(!!), όταν το 2004 ήταν λίγο κάτω από 700 εκατομμύρια δολλάρια. Βεβαίως, η κύρια διαφορά με το ελληνικό σύστημα είναι ότι εδώ το κράτος δεν λειτουργεί ως χρηματοδότης των κομμάτων, αλλά κάθε κόμμα ή υποψήφιος είναι υπεύθυνο για τη συγκέντρωση (fund raising) χρημάτων από εύπορους και μη πολίτες οι οποίοι κάνουν δωρεές - φανερές και κρυφές. Ακόμα και έτσι όμως, διερωτάται κανείς πόσο πιο χρήσιμο θα ήταν αν αυτά τα χρήματα τα χρησιμοποιούσε κανείς για να χτίσει νοσοκομεία ή π.χ. να χρηματοδοτήσει την έρευνα. Παραδείγματος χάρη, λίγο περισσότερα από 1 δισεκατομύριο δολλάρια δίδονται κάθε χρόνο από το National Cancer Institute για έρευνα κατά τεσσάρων κύριων μορφών καρκίνου. Θα έχει άραγε την ευαισθησία και την κοινή λογική να αντιλαμβάνεται κάποιες τέτοιες αναντιστοιχίες στις οικονομικές δαπάνες όποιος τελικά εκλεγεί επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ;

Σκακιστικό πρόβλημα

2008-02-06T00:32:00.000+02:00

Ο Αμερικάνος σκακιστής Πωλ Μόρφυ (Paul Morphy) ήταν "μορφή" στο παγκόσμιο σκακιστικό στερέωμα περί το 1860. Είχε κερδίσει όλους τους γνωστούς παίκτες της εποχής του κερδίζοντας άτυπα τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή. Είχε τόσο μεγάλη φήμη ότι ήταν ανίκητος, ώστε ορισμένοι δημιούργησαν το ακόλουθο σκακιστικό πρόβλημα:

Οι παρανοϊκές ονομασίες των καφέδων στα Starbucks

2008-02-05T07:31:00.000+02:00

Είπα και εγώ, μόνο σε εμένα φαινόταν περίεργο που μπερδεύομαι με τις ονομασίες των καφέδων στα Starbucks; Θες να πάρεις έναν μικρό καφέ, και σου λένε "so you want a tall coffee?". Κάποιος ιδιαίτερα εύστροφος σκέφτηκε να βαφτίσει τον "μικρό" καφέ ως "tall". Μόνο στη χώρα της αφθονίας και της παρανοϊκότητας συμβαίνουν αυτά...: